حدود 700 سال قبل شاعر پرآوازه و شیرین سخن ما چه خوب سرود که” بنی آدم اعضای یکدیگرند”. در این دهکده جهانی به فرمایش سعدی زمانی که روزگار, یکی از اعضای این دهکده را به درد بیاورد دیگر عضوها نمی توانند و نباید بی تفاوت به نظاره بنشینند. این حس انساندوستی همواره باعث شده انسانها چه بصورت انفرادی و چه بعدها در قالب کشورهای مختلف نسبت به دردهای یکدیگر واکنش نشان دهند و به یاری نیازمندان بشتابند و نمونه های واضح آن را در هنگام بروز بلایای طبیعی در سراسر جهان شاهد هستیم. ملت و حکومت ایران نیز همواره در این عرصه فعال بوده اند اما چیزی که در سالهای اخیر نوظهور است بروز نارضایتی عمومی از کمکهای مالی ایران به سایر کشورهای دنیا است؛ تا حدی که در سالهای اخیر مردم به شدت نسبت به ارگانهای خیریه و یا امداد رسان داخلی نظیر هلال احمر و کیمته امداد امام خمینی بدبین شده و هر روز شاهد تولد و رشد خیریه های خصوصی هستیم که بی شک اصلی ترین دلیل رونق گرفتن آنها رویگردان شدن از خیریه های وابسته به حکومت است.
